Dag van de Buren

Op de dag van de Buren op vrijdag 25 mei moesten we niet lang aarzelen om niet met onze echte buren af te spreken -al zijn dat ook echt schatten van mensen- maar met de Buren van Bink. Het werd een potluck-maaltijd in een zonovergoten tuin en veel meer heb je na een lange werkdag niet nodig. Spelende kinderen in het gras, een aapje dat ondersteboven aan een schommel hangt, een kleuter die net ingestapt is en helemaal groggy in de wipstoel van baby-broertje lief in slaap valt, een glaasje bubbels of een frisse pint. Potluck is ook de ideale manier om met een minimale inspanning van iedereen een godemaal bij elkaar te toveren: een frisse pasta – salade, enkele luxe kazen, een viswrap, een tomatentaart… heerlijk proeven en smullen!

De dag van de Buren kwam precies op het goede moment: de werkgroepen staan immers een beetje on hold. De laatste details om de vergunning in te dienen worden op scherp gezet, de burgerlijke maatschap die nodig is om samen te bouwen staat klaar in draft om samen met het definitieve plan naar de notaris te vertrekken, de financiële werkgroep wacht op de allerlaatste vierkante meterberekeningen en heeft daarvoor het definitieve plan nodig, … enkel communicatie draait op volle toeren want we zoeken nog drie definitieve bewoners voor de drie laatste units. Bij de twee kandidaten die nu meedraaien hebben we alvast een goed gevoel, en voor de laatste unit zoeken we nog liefst een dynamische jong- of oudgepensioneerde(n) om onze groep te vervolledigen. Iedere nieuwe kandidaat is spannend: wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? We lijken wel een soort cohousing-Jambers 😉

Hopelijk vinden wij snel nog een laatste kandidaat bewoner – of nog beter: hopelijk worden we snel gevonden. Pas dan is de ‘dag van de Buren’ helemaal compleet.

Advertenties

Curieuzeneus

Alle Buren van Bink wonen op dit moment in of nabij het centrum van Turnhout. Onze dagelijkse verplaatsingen naar winkels, school, cultuur en sport doen we graag met de fiets of te voet. Dit spaart niet alleen tijd, maar is ook gezond: je bent zelf in beweging én zorgt voor minder luchtvervuiling in de stad. Langere afstanden (bijvoorbeeld naar het werk) doen we met het openbaar vervoer (trein, bus) of met de auto. We proberen hier rationeel mee om te gaan: het juiste vervoersmiddel op het juiste moment.

Bij het zoeken van een geschikte locatie voor ons cohousingproject was de ligging ten opzichte van het centrum erg belangrijk. Maximaal wilden we 10 minuten fietsen tot het centrum. De zoekzone blijft dan vrij beperkt: liefst binnen de ring – desnoods net er buiten. Onze locatie in de Fleerackerstraat ligt aan de rand van de stad, maar toch ruim binnen de zoekzone. Het station ligt op ongeveer 5 minuten fietsen – de winkels aan Nieuwe Kaai kan je zelfs te voet bereiken. Door samen te wonen wordt het ook makkelijk om een gemeenschappelijk wagenpark uit te bouwen. Door auto’s te delen, ga je bewuster om met het gebruik, en kan je makkelijker investeren in schonere wagens (bv elektrisch). Hierdoor zullen we alleszins blijven bijdragen aan het verminderen van luchtverontreiniging door autoverkeer. Bovendien spaar je parkeerruimte uit, waardoor er minder verharding moet voorzien worden en er meer groen kan behouden blijven.

Toen de Vlaamse Milieumaatschappij een oproep deed om deel te nemen aan een project om de luchtkwaliteit te meten, waren we dus zeker geïnteresseerd. We zijn natuurlijk benieuwd naar de bestaande luchtkwaliteit in Turnhout, en zeker op onze toekomstige woonlocatie, maar willen ook blijvend bijdragen aan het verzekeren van een gezonde woonomgeving. We zijn dus niet alleen curieuzeneuzen, we zijn ook bewust bezig met ons verplaatsingen en een rationele keuze van vervoer.

Een zonnige late Paasbrunch

Deze zondag was het nog eens tijd voor een activiteit van werkgroep Smooth, Sexy en Stoer 🙂 Na het vele vergaderen rond juridische vormen, financiële verdeelsleutels, bouwplannen en communicatie is het altijd extra fijn om samen te koken, te babbelen, in de zon te zitten en een beetje zot te doen.

En dat zot doen, kon deze keer wel tellen. Samen moesten we op een uur 40 opdrachten doen: van 100 toeren rond het huis lopen, 150 sit-ups, ramen zemen, met zes op een stoel zitten, een stuk zeep opwassen, puzzelen, muur zitten, portretten tekenen tot de brunch voorbereiden; eitjes koken, spek bakken, koffie zetten en aperitief uitschenken…

Na het intensieve uurtje samenwerken, konden we genieten van een heerlijke brunch en dromen van wat er komt.

Hopelijk kunnen de laatste drie gezinnen goed ramen zemen en spijkers in een fles bengelen, want die opdrachten waren niet echt geslaagd 😉

Laatste rechte lijn richting definitief plan

Vorige week gingen enkele Buren van Bink rond in de straat met de plannen.

Na maanden hard werk door Teema architecten, zitten we immers in de laatste rechte lijn naar de vergunning en het was voor ons belangrijk om bezorgdheden naar inplanting op de site nog mee te kunnen nemen. Vooral het werfverkeer en de overlast van een grote bouwwerf maakte de buren ongerust. Ook de vrees dat er te veel groen zou verdwijnen moesten we aan de hand van de plannen en de groendaken kaderen.

Teema architecten deed tot nu toe fantastisch werk met de groep en met iedere individuele unit. Met een balans tussen privacy en gemeenschappelijk wonen. Het resultaat zijn units op maat van ieders wens en manier van leven. In plaats van te vragen wat voor keuken je wilde vroegen Paul, Sien en Siemen ons: hoe wil je koken? In plaats van te vragen hoe de woonkamer er moet uitzien vroegen ze: hoe leef je? En die benadering zorgt nu voor 14 schitterende units en een gemeenschappelijk paviljoen in een moderne en verrassende architectuur.

Op ons weekend van Bink in maart bekeken we elkaars plannen in detail en waren we elkaars kritische vriend.

Wie de laatste drie units (een kleine en een ruime seniorenunit en een belle-etagewoning voor een gezin) zullen worden is spannend. Na het ontwerpproces begint de zoektocht naar deze laatste drie bewoners – mensen die de visie in het charter delen en die energie krijgen van samen ondernemen, samen leven, samen dromen.

Want onze vraag is niet: hoe wil je dat je huis eruit ziet? Onze vraag is: hoe wil je leven?

Veel warmte

Gisteren kreeg Buren van Bink bezoek van strijkorkest De Turnhoutse Snaar. Ik speel zelf in het orkest en vond het dan ook leuk toen meteen na de oproep om te bieden op huiskamerconcerten alle Buren van Bink, Vrienden van Bink geld verzamelden om een bod te doen op een van de concerten.

Toen ik gisteren samen met de rest van het orkest aankwam in het paviljoen was de figuurlijke warmte prachtig: veel vrienden, familie van Buren van Bink en ook enkele buren uit de straat hadden zich verzameld rond een gezellige kerstboom, rond de Bar van Bink en rond de sfeervolle muziek die we brachten. Goed voor een recordbedrag van 585€ ten voordele van jeugdhuis Akira! Enkel mogelijk dank zij die heerlijke warmte van een cohousingproject.

Toen na afloop een van de dames uit het publiek ook nog even kwam zeggen dat ze genoten had en dat ze gevoeld had dat er enkele mama’s heel dichtbij waren tijdens het concert, voelde ik de warmte die ik in het cohousingproject al zo vaak ben tegengekomen. Een van de mama’s waar ze het over had is de mijne – ook wel de oma van Bink genoemd – en vorig jaar in deze periode overleden. Een mama die ik in deze periode inderdaad erg mis. Maar in elk kerstconcertje zal ze er voortaan bij zijn.

Dank je lieve buren om dit huiskamerconcert te organiseren! Jullie zijn toppers!

Het kriebelt

Vandaag zat de groep voor de tweede keer sinds de aankoop van onze locatie uitgebreid samen met onze architect, Teema. De eerste keer hadden Paul, Siemen en Sien vooral vragen gesteld en geluisterd.
Vandaag was dus een spannend moment, want na de eerste schetsen waren er heel wat parameters bijgekomen: de impact in het landschap, het behoud van de grote boom, de lichtinval wanneer de woningen in de talud in de tuin zouden worden ingewerkt enz, het voorkomen van geluidsoverlast voor de Buurt van Bink, de plaats van iedereen op de site – in de zon, of net niet…

Voor de vergadering was het even stil. De soort spanning die je voelt wanneer je opmerkt dat het regent en dat de zon schijnt op hetzelfde moment: is er wel een regenboog? Waar is ie dan? Je zoekt en als je hem gevonden hebt, kan je niet anders dan glimlachen.

En dat gevoel had vandaag elke Buur van Bink: alle vragen, alle twijfels, alle functies, alle bekommernissen van Buren van Bink en Buurt van Bink – ze kwamen in het plan aan bod. Alsof regen en zon elkaar ontmoeten in ons plan.

En oké, er zal nog wel eens een discussie gevoerd worden, er zal wel eens getekend en geschetst worden, gedroedeld en gekribbeld of gekibbeld. Er zal nog wel een huis verschuiven of groter of kleiner worden, maar een ding is zeker:

De regenboog was er.

DSC_0009

Weekendje met vrienden

Het krioelt deze tijd van de verlengde weekenden en zoals heel veel mensen trekken we er met een paar bevriende gezinnen erop uit. Vorig weekend nog zakten we af naar Noord-Frankrijk waar we met drie gezinnen een huis deelden. Een fijn huis, waar ieder zijn eigen vleugel heeft, met een ruime keuken, een grote tuin en een speelruimte voor de kids. Een beetje zoals cohousing, maar dan iets dichter bij elkaar en zonder een volwaardige huis met eigen keuken enz.

Ik hou van die dynamiek – zeker als het goede vrienden zijn, mensen die je ziel ooit geraakt hebben, en die zelfs in alledaagse gesprekken, altijd een diepere laag met elkaar delen.

Het is een dynamiek van geven en nemen. Je kan je terugtrekken en een wandeling maken zonder dat iemand je gemist heeft. Je ziet, terwijl je rustig met een koffie en een krant op een terras zit, iemand yoga oefeningen doen in een beschut hoekje, de kinderen begin je bijna te missen omdat ze een hele dag op avontuur uit zijn en ’s avonds doodmoe hun verhaal vertellen voordat ze alles in hun slaap herbeleven. En ’s avonds bij een glas wijn worden Trump, de sanering in subsidies, de onderwijshervorming, de complexiteit van het huwelijk en andere wereldproblemen als vanzelf opgelost.

vriendenweekend_blog

Het is een dynamiek waar je jezelf kan zijn: waar ik me in bikini durf te vertonen en waar ik een te kort schortje draag. Waar ik Рde dag voor ik mijn regels krijg Рuit mijn krammen durf schieten omdat de kids al het water uit het zwembad laten lopen en ik dat ecologisch niet ok̩ vind, waar ik het tijdschrift van een ander uitlees bij gebrek aan eigen lectuur en waar er ik met vijf kids een koekjestaart maak zodat de andere ouders hun handen eens vrij hebben.

Natuurlijk weet ik dat cohousen niet is zoals op vakantie, waar werk en dagelijks ritme staan te wachten, maar als ik een paar keer per week die ongedwongen dynamiek voel, dat natuurlijk en vertrouwelijk samenleven met anderen, dan tovert dat een glimlach op mijn lippen. Want in een maatschappij waar alles al zo snel gaat, waar iedereen soms een beetje alleen is, geloof ik dat cohousing een tegenantwoord biedt. Heel rustig, heel integer, heel warm, heel efficiënt maar vooral heel authentiek.